گناباد در آیینه شعر

                                                        گناباد
شميمی آيدم از سوی صحرا                                شميمی چون دم عيسی مصفا
شفق آنجا به رنگ ارغوان است                             سپهر آنجا زمين را سايه بان است
نسيمی را دو صد ديده نثار است                          که از خاک گنابادش گذار است
ديار مردمان پاک طينت                                    صميمی، آشنا، نيکو سريرت
زمينش مهد عشق و مهربانی                               ز ايمان و خرد دارد نشانی
ز سوز شمع دانش آورانش                                  دبيران و اساتيد بنامش
درخت علم پر بار و ثمر شد                                وطن را ماية فخر و گهر شد
ز پروينش بگويم مرد آداب                                 فضيلت از مقامش می خورد آب
و يا بهلول، الگوی ديانت                                    همان اسطورة تقوا و همت
حکيم شهر حق ملا مظفر                                  فضای مدرسه از او معطر
در و ديوار شهرم يادگار است                              پر از نقشينه های ماندگار است
به کاه و گل برآوردند ديوار                                 مساجد را و گنبدهای بسيار
به فصل آشنای برگ ريزان                                 برآيد زعفران گل صد هزاران
زمين را ارغوانی فرش کرده                                به آتش اين همه گل نقش کرده
براکوهش سراسر باغ و گلشن                              زمرد فرش او گسترده دامن
بياسايند تن ها در کنارش                                  فرح بخش و مصفا سايه سارش
نگينش گنبد سلطان محمد(ع)                            پناه مؤمنان دين احمد (ص)
به پايين دشت روشناوند و گيسور                         پشنگ يل ، بيمرغ سلحشور
بجستانش چه نيکو مردمانند                               انيس و ياور آزادگانند
زن و مردش نجيب و سخت کوشند                       مسلمانان پاک و حق نيوشند
انارش خمرة ياقوت احمر                                    و زردآلو زشيرينی چو شکر
ولی اين مهد علم و دانش و دين                          گناباد بزرگ و مهر آيين
همين خاک شهيد بسيار داده                              همين ملک پر از آبادی و ده
بسا محروميت ديده و دارد                                  سخن بسيار در آيينه دارد
اگر فرزند اين خاک و دياری                                اگر عشق وطن در سينه داری
تلاش و همت تو چاره ساز است                            در لطف خدا همواره باز است
تو نيکی می کن و طرحی درانداز                          شميم لطف حق باشد سبب ساز
ديارت را دو ثروت در ميان است                           بقا و رونقش مرهون آن است
يکی سعی و تلاش و همت ما                               دگر خير دعای امت ما
 
                                                                        دکتر سيدرضا افتخاری       

|+|